Vandaag de proefopstelling voor mijn eindexamenwerk . Het voelt minder als een historisch onderzoek en meer als een ietwat uit de hand gelopen hippiefeestje dat per ongeluk in de middeleeuwen is beland. Alles ademt peace & love… maar dan met een licht sadistisch randje.
Om alles zo samen te moeten stellen, voelt als een bizarre ontmoeting met het contrast tussen een middeleeuwse strafkamer en een Woodstock-afterparty. Alsof iemand heeft gedacht: “Wat als we onderdrukking nou eens gezellig maken?”
Een vak apart..
Het opstellen van keramiekwerk lijkt simpel… tot je eraan begint. Dan verandert het ineens in een aflevering van Blind Date, maar dan met vazen en schalen. Deze schaal wil absoluut niet naast die mok staan, want “haar glazuur komt daar niet tot zijn recht”. Dat kleine beeldje vindt zichzelf weer veel te belangrijk en eist een plek in het midden. Ondertussen staat die ene scheve kom overal nét verkeerd: links te onzeker, rechts te aanwezig en in het midden gewoon storend charmant.
Je schuift, draait, kijkt van een afstand, schuift opnieuw en vraagt je serieus af of je kunst maakt of Tetris speelt op het niveau van een expert. Twee stukken samen? Botsing van stijlen. Drie stukken samen? Chaos. Eén stuk alleen? Ach, wat zielig. Soms maakt het zo’n 10cm opschuiven van een werkstuk al een enorm verschil.
Ik heb er mee geworsteld en voelde eindelijk wat vaste grond onder mijn pootjes met de dankbare feedback van de docenten.
Geen wonder dat er bij de inrichting van een tentoonstelling gebruik gemaakt wordt van een curator of een tentoonstellingsvormgever. Man man, ik had zo een keramiekfluisteraar ook wel kunnen gebruiken. Doe er dan meteen een pakezel bij want ik heb geen rug meer over.
Nog een kleine impressie…
Zondige tongen…
Roddelen (of gewoon “gezellig praten” over uiterlijk of gedrag van mensen die daar doorgaans niet bij zijn) bestaat al eeuwen. Vroeger vond men daar niks mis mee. Pas in de late middeleeuwen kreeg het een slechte naam. Vanaf die tijd werd er plots streng gewaarschuwd voor de ‘zonden van de tong’, en roddelen stond hoog op het lijstje.
Zoals wel vaker toen, schoof men, geheel in de lijn van de vrouwonvriendelijke tendens van die tijd, die schuld handig in de schoenen van vrouwen. Sindsdien bleef het hardnekkige idee hangen dat mannen serieuze en –kuch– zeer belangrijke gesprekken voerden, terwijl vrouwen alleen maar zaten te kletsen over de vele vrijers van de buurvrouw Een cliché dat eeuwenlang verrassend populair bleef.
Roddelen werd dus in de nadagen van de middeleeuwen een zonde. En zoals alle inslechte zonden moest ook deze uiteraard bestraft.
De middeleeuwse roddelplank was een staaltje sociale correctie met verrassend veel logistiek. Twee roddelaarsters, (liefst over elkaar) werden tegenover elkaar gezet, met hoofd en handen vastgeklemd in de plank, zodat ze elkaar eindelijk eens recht in de ogen moesten kijken. Daarna werd het geheel op de schouders genomen en mochten ze door het dorp heen met de plank letterlijk als draagvlak voor publieke schaamte.
Naar mijn idee lokte dat juist roddelen uit. “Voor wie zit jij hier? “Tja, ik deed kwaadklappen over Cecilia.” “Cecilia?! Maar dat is ook een takkewijf! Weet je dat die het deed met de verloofde van Josephine?” “Nee écht?! Daar ook al mee?! Daar snap ik dan weer niks van! Wat een bal gehakt is die vent!” “Precies, maar ze mag hem hebben, die lichtekooi!”
En wat is er dan gezelliger dan een versnaperingetje en een kelkje wijn met een lekker sigaretje en een nootje…
Op schoenen van Van Haren…
De schoen met spijkers aan de binnenkant: hét middeleeuwse antwoord op “nieuwe schoenen moeten nog ingelopen worden.” Eén stap erin en je bekende meteen alles… zelfs dingen die je nooit gedaan had.
Kom het in real life kijken tijdens de officiële tentoonstelling!
Zaterdag 20 juni 2026, 10.00-16.00u
Academie Arendonk
Wampenberg 26
2370 Arendonk
U bent van hárte welkom!